Wij, van Fima Hoe Dan Wel, dachten wel dat we Karel en Lotte met de crowd snel en gemakkelijk konden helpen. Maar dat het binnen 30 uur ging, dat hadden we niet durven dromen. Karel bood vanmiddag bij het behalen van gehele streefbedrag aan om zijn verhaal te doen en jullie te bedanken. Dat plaatsen we bij deze graag in zijn geheel en ook namens ons: bedankt!!

“Ik stond vrijdagmiddag, ruim een maand geleden, op het punt om af te reizen naar het ‘Movies that matter’-festival. Ik zou daar iets gaan vertellen bij een film over bootmigratie. En toen kreeg ik een telefoontje dat de enige movie die er echt toe doet – het leven zelf, met de mensen van wie je houdt – ineens in een stroomversnelling bracht.

Het telefoontje waarvan je hoopt dat het nooit gaat komen. “Je vrouw is naar de Eerste Hulp gebracht. Kun je haar nu meteen komen opzoeken?” Ik vertrok direct naar Apeldoorn, waar ze opgenomen was. Toen ik uit de trein stapte kreeg ik te horen dat we meteen weer terug konden. In een ambulance met zwaailichten reden we even later langs de files rond de nucleaire top Amsterdam binnen.

Tijd kost geld dat we niet hebben

Wat volgde was een periode van twee weken ziekenhuis en twee weken in een gespecialiseerde kliniek. Dat klinkt misschien ernstiger dan het is. Terwijl: het is niets waar je aan dood gaat of waar je iets aan overhoudt. Je kunt er zelfs weer van herstellen.

Alleen: dat herstel kost tijd. Veel tijd, vermoedelijk. En dat is nu net het enige dat we – twee zzp’ers met een zoontje van acht maanden – niet hebben. Want tijd kost, in ons geval, letterlijk geld. En tsja, net als tweederde van alle zzp’ers zijn wij niet verzekerd tegen arbeidsongeschiktheid. Nog niet, althans, we staan wel op een wachtlijst bij een broodfonds dat binnenkort van start gaat. Maar daar hadden we nu natuurlijk helemaal niets aan.

Als we dus de tijd nodig hebben om ziek te zijn en weer beter te worden dan zou er geld nodig zijn. Want elke dag dat Lotte te vroeg aan het werk zou gaan, zou de kans op een terugval vergroten.

Onze spaarpotjes voor noodsituaties, zoonlief, vakantie en een verbouwing zouden nooit toereikend zijn voor Lotte om goed te kunnen herstellen. En voor mij om genoeg dagen vrij te nemen om er voor mijn vrouw en mijn zoontje te kunnen zijn. Voor ons geen ziekteverlof en zorgverlof. Alleen een overbruggingskrediet van zes maanden. Dat zou nooit genoeg zijn.
Enfin.

Toen ik na een roerig weekend vol zorgen besloot het nieuws van Lotte’s ziekenhuisopname te delen op Facebook twijfelde ik enorm. Moet ik mijn zorgen over onze financiele situatie nu wel delen?  Zoiets is persoonlijk, en dus kwetsbaar. Zijn sociale media daar wel het juiste platform voor?

Geen raad, maar daden

Maar de feiten waren nu eenmaal zoals ze waren: we zijn kwetsbaar. En als we niet tijdig aan de bel zouden trekken zouden we later in de problemen komen. Dus besloot ik toch maar om raad te vragen. Wat konden we hier tegen doen?

Ik vroeg om raad, maar ik kreeg een heleboel daden. Achter onze rug om circuleerde ons rekeningnummer waarop vrienden en familie geld begonnen te storten. Dat hielp enorm om die eerste maand goed door te komen. Er kwamen soepjes, en zelfs hele maaltijden. Er kwamen aanbiedingen om in huizen dichterbij de kliniek te verblijven. Het hield niet op.

Intussen kreeg ik vrijwel iedere dag wel de tip om gewoon een crowdfundingactie te beginnen. Ik had daar immers ervaring mee, en – zo verzekerde men mij – men zou zeker storten als ik om hulp zou vragen.

Toch gingen de weken voorbij en deed ik het niet. Want ja, hoe erg is onze nood nu helemaal? Is het wel gepast om met de pet rond te gaan terwijl je normaal gesproken prima zelf je broek omhoog kan houden? Anderen hadden het vast meer nodig dan wij.

Crowdfunden om een wonder te checken

Ik had overigens wel goede ervaringen met crowdfunding. Een aantal jaar terug zamelde ik in een aantal wekeneen geldbedrag in om naar Thailand en Birma te kunnen reizen. Als een echte factchecker onderzocht ik het waarheidsgehalte van de wonderclaims van zendingsorganisatie TRIN. Ze bleken een voor een ongegrond, en de hoogleraar kindergeneeskunde en de professor theologie die de wonderen bevestigden en de wereld in brachten hadden wat uit te leggen. Zie onderzoektalles.nl

Maar ja, redeneerde ik tegenover wie het maar wilde horen. Dat was werk. Dit is prive. Kon deze beker nu echt niet aan ons voorbijgaan? Soms heb je vrienden nodig om je het onvermijdelijke te laten inzien. Ze gingen het gewoon doen.

Toen mijn vrienden van de Firma Hoe Dan Wel vroegen of ze toch mochten gaan crowdfunden gingen we kortom toch maar overstag. Lotte was inmiddels terug uit de kliniek, en stond aan het begin van een lange periode van onzekerheid. Wanneer ze weer zou kunnen werken was, en is, ongewis.

De vorige keer zamelde ik geld in om een wonder te checken, ditmaal kreeg ik er één te zien. In een tijdsbestek van 30 (!) uur zamelden ze maar liefst 5,677 euro in. Dat was 14 % meer dan het streefbedrag.

De beste illustratie bij een artikel ooit?

Ik gaf toestemming voor de crowdfundingactie op een voorwaarde. Namelijk dat 50 procent van alle donaties niet naar ons, maar naar het Burennetwerk zou gaan. Want de pech die ons gezin getroffen heeft, is willekeurig. Die pech treft allerlei soorten mensen. Mensen met een netwerk, maar evengoed mensen zonder vrienden, buren en familie die voor je klaar staan. En het Burennetwerk probeert buren met netwerk en mogelijkheden te koppelen aan mensen die het zonder moeten stellen. Kijk maar op hun site: ze koppelen de een na de ander aan elkaar.

Nu schreef ik gister een artikel in De Correspondent. De strekking: de participatiesamenleving van het Kabinet-Rutte is slechts goed nieuws voor wie al participeert. En sociale media zijn even sociaal als je netwerk groot en sterk is.

De actie die in de loop van gisterochtend volgde was de perfecte illustratie van dit artikel. En het signaleerde niet alleen een probleem (‘zo dus niet’), maar stelde ook de vraag aan de orde ‘hoe dan wel?’

‘Zo bijvoorbeeld’ was het antwoord. En wat voor een antwoord. We stonden erbij en we keken ernaar, hoe met het uur nieuwe donaties binnenstroomden. Voor ons – gezegend met zoveel geweldige mensen in ons netwerk – en voor onze buren, zoals de vele eenzamen in deze stad.

Ik ben blij dat onze keus om de opbrengst te delen voor jullie geen belemmering vormde maar een stimulans. En dat jullie zo in een klap de haves en havenots van sociaal kapitaal uit de brand helpen.

Wat we met het geld gaan doen? Op vakantie natuurlijk. ; ) Nee, zonder gekheid: jullie genereuze giften stellen ons in staat om Lotte’s herstelproces de tijd en de rust te geven die het nodig heeft. En om in ons huis de nodige aanpassingen te doen om een nieuwe terugval te voorkomen.

De steun die we zowel van bekenden als volslagen vreemden met een groot hart mochten ontvangen ontroert ons diep. En stemt niet alleen ontzettend dankbaar, maar ook hoopvol. Want wat jullie met een beetje reuring op Facebook en Twitter voor elkaar kregen laat zien dat we de ‘kunst van het samenleven’ nog niet geheel verleerd zijn. Dat is goed nieuws, of je nu een gelovige of een scepticus bent ten aanzien van Rutte’s participatiesamenleving.
Wonderen bestaan

Vrede en alle goeds,

Karel, Lotte, Nelis

Delen!Tweet about this on TwitterShare on Facebook